Στο 1ο επεισόδιο, ο Διονύσης Σαββόπουλος μιλά για τα χρόνια του στη Θεσσαλονίκη, την εισαγωγή στη Νομική σχολή, την ένταξή του στην Αριστερά και την απόφαση να πάρει την κιθάρα ενός εξαδέλφου του, αφού δεν είχε ακόμη δική του και να βγει στον δρόμο προς Αθήνα. Περιμένοντας στην άκρη της πόλης να βρει αυτοκίνητο που θα τον έπαιρνε με ώτο-στοπ, συνθέτει το Ήλιε-ήλιε αρχηγέ. Ταξιδεύοντας με ένα κόκκινο φορτηγό, θα ζήσει μια φανταστική περιπέτεια μέσα από την οποία γεννιούνται η Ζωζώ, οι Μάγοι, το Μπουλούκι και το Δέντρο. Φθάνει στην Αθήνα, όπου άλλοτε κοιμάται στα παγκάκια κι άλλοτε σε σπίτια φίλων και κάνει δουλειές όπως γυμνό μοντέλο στην σχολή Καλών Τεχνών ή ρεπόρτερ σε εφημερίδα. Ώσπου γνωρίζεται με τη γενιά του «Συλλόγου Φίλων Ελληνικής Μουσικής», τον Λοΐζο, τον Μαρκόπουλο, τον Λεοντή και αρχίζει να τραγουδά με τον Λοΐζο και τη Φαραντούρη σε μικρά κέντρα.
Ο Διονύσης Σαβόπουλος φιλοξενείται στο σπίτι του Κώστα Φέρρη για να αποφύγει τη σύλληψη. Έπειτα ξεθαρρεύει, βγαίνει, και συλλαμβάνεται έξω από τα γραφεία της δισκογραφικής ΛΥΡΑ. Οδηγείται στην Μπουμπουλίνας και βασανίζεται. Αποφυλακίζεται, παντρεύεται την Άσπα και με πλαστό διαβατήριο φεύγει για το Παρίσι, όπου θα ζήσει τη μεγάλη έκρηξη του Μάη του ‘68, την οποία περιγράφει με μεγάλη ζωντάνια. Από εκεί στο Μιλάνο, όπου τραγουδά στην πλατεία, έξω από την Μπρέρα. Η Άσπα είναι έγκυος και παίρνουν τον δρόμο της επιστροφής για την Αθήνα. Προσπαθεί να επιστρέψει στην Πλάκα, αλλά η Ασφάλεια του το απαγορεύει. Βρίσκεται να δημιουργεί ένα καινούργιο μουσικό σύμπαν στο Ροντέο, στην οδό Χέυδεν, ενώνοντας κοινά διαφορετικά, τους νεαρούς «γιεγιέδες» της Φωκίωνος Νέγρη, τους διανοούμενους και τους παλιούς αριστερούς της γενιάς του 1-1-4 και της Νεολαίας Λαμπράκη. Κι ενώ παρακολουθούμε τις μουσικές περιπέτειες του Σαββόπουλου, εισβάλλουν οι μεγάλες στιγμές του κόσμου.
Το τρίτο επεισόδιο καλύπτει τα χρόνια πυρετώδους δημιουργίας 1971-72, όπου ο Σαββόπουλος παίζει πρώτα στο Ροντέο κι έπειτα στο Κύτταρο της οδού Αχαρνών και ηχογραφεί τους πιο επιδραστικούς ίσως, για την εξέλιξη της ελληνικής μουσικής, δίσκους του. Ο ίδιος εκμυστηρεύεται για πρώτη φορά τις πηγές της έμπνευσής του, τους δρόμους μέσα από τους οποίους γεννήθηκαν τραγούδια θρυλικά, όπως ο "Μπάλλος", το "Ζεϊμπέκικο" ή η "Μαύρη Θάλασσα". Οι παραστάσεις, στο Κύτταρο ειδικά, είναι ένα μεγάλο καλλιτεχνικό αλλά και κοινωνικοπολιτικό γεγονός στην Αθήνα της εποχής. Το Κύτταρο γίνεται η πρώτη σύγχρονη μουσική σκηνή στην Αθήνα με αυτό το μοναδικό πρόγραμμα που ξεκινούσε με τον Τζίμη τον Τίγρη, συνέχιζε με ηπειρώτικο κλαρίνο κι έπειτα η μουσική συνδυαζόταν με τις παραστάσεις Καραγκιόζη του Ευγένιου Σπαθάρη και τις κινηματογραφικές σκηνές του Λάκη Παπαστάθη. Η Δόμνα Σαμίου οργάνωνε τις βραδιές της Δευτέρας, ενώ τις Τρίτες, ο Ηλίας Πετρόπουλος παρουσίαζε τους συνθέτες του ρεμπέτικου.
Ιούλιος του 1974. Η χούντα καταρρέει, ο Καραμανλής επιστρέφει από το Παρίσι, ένα πελώριο κύμα βγάζει τους ανθρώπους στον δρόμο και γεμίζει τα στάδια στις πρώτες πολιτικές συναυλίες της μεταπολίτευσης. Ο Σαββόπουλος όμως ακολουθεί μια πιο μοναχική πορεία. Πρώτο τραγούδι "Για την Κύπρο", δεύτερο ο "Πολιτευτής". Κυκλοφορεί το άλμπουμ "Δέκα Χρόνια Κομμάτια", με τραγούδια που ηχογραφούσε με ένα μαγνητόφωνο στη διάρκεια της δικτατορίας. Παρακολουθούμε, στο μεταξύ τον πυρετό της πρώτης μεταπολίτευσης, τις εκλογές του Νοεμβρίου, το δημοψήφισμα για τη μοναρχία, την ψήφιση του νέου συντάγματος και τη δίκη των πρωταιτίων της χούντας. Στον κόσμο του Σαββόπουλου, η επόμενη σημαντική στάση έρχεται τον Φεβρουάριο του ’76, όταν τον φώναξε ο Κάρολος Κουν για μουσική και τραγούδια για τους "Αχαρνείς" του Αριστοφάνη.
Από την αποθεωτική επιτυχία του δίσκου "Τραπεζάκια Έξω" ως τις σκληρές αντιδράσεις που προκάλεσε "Το Κούρεμα»" το 1989, όπου ένα μέρος του πιστού του κοινού τον αποδοκιμάζει. Παρακολουθούμε τα ξέγνοιαστα χρόνια του πανηγυριού, από το πάρτι στη Βουλιαγμένη του Λουκιανού Κηλαηδόνη ως τη συναυλία του Σαββόπουλου με το αερόστατο στο Ολυμπιακό Στάδιο. Βρίσκουμε στη συνέχεια τον Σαββόπουλο στο στούντιο της ΕΡΤ στην ιστορική του εκπομπή «Ζήτω το ελληνικό τραγούδι». Μα καθώς η δεκαετία του ‘80 βαδίζει στη δύση της, ο Σαββόπουλος αλλάζει διάθεση. Έτσι γεννήθηκε "Το Κούρεμα»", που όταν παρουσιάστηκε στο Zoom της Πλάκας, προκάλεσε αντιδράσεις. Ακολουθούμε τον Σαββόπουλο στην Αμερική, όπου για λίγο καταφεύγει και παίζει σε ένα μπαρ στο Μανχάταν, πίσω στην Αθήνα όπου επιστρέφει και συμφιλιώνεται με το κοινό του στα "9/8" της Αλεξάνδρας, μοιραζόμαστε τη θλίψη του όταν το αγαπημένο του σπίτι στο Πήλιο πιάνει φωτιά και τον συναντάμε ξανά στη μεγάλη γιορτή της τελετής λήξης των Ολυμπιακών του 2004.
Η εποχή των μεγάλων διαδηλώσεων για το Μακεδονικό και του εθνικού πυρετού. Τότε γράφτηκαν μερικά από τα τραγούδια του δίσκου "Μη Πετάξεις Τίποτε". Τα τραγούδια του δίσκου ήταν έτοιμα τον Φεβρουάριο του ’93, αλλά πριν κυκλοφορήσουν ήθελε να τα δοκιμάσει στο κοινό. Τον παρακολουθούμε σε εκείνην τη θρυλική τουρνέ, που οργανώθηκε στη Φιλιππούπολη, την πόλη της μαμάς του, στη Σόφια, όπου συνάντησε τις Le Mystère des Voix Bulgares έξω απ’ την εκκλησία του Αλέξανδρου Νιέφσκι, στο Βελιγράδι, όπου έσπασε το εμπάργκο, παίζοντας μπροστά σε 10.000 κόσμο, στο Βουκουρέστι, στη Λευκωσία πάνω στην πράσινη γραμμή και, τέλος, στα Κάστρα της Θεσσαλονίκης. Από την κυκλοφορία του "Μη Πετάξεις Τίποτα" πέρασαν πέντε χρόνια ως τον επόμενο δίσκο, τον "Χρονοποιό", που κυκλοφόρησε παραμονές της πρώτης πρωτοχρονιάς του νέου αιώνα. Το βράδυ της παραμονής, κάτω από την Ακρόπολη οργανώθηκε μια μεγάλη συναυλία, με τον Μίκη να διευθύνει ένα έργο του κι αμέσως μετά, στο γύρισμα του χρόνου, το "Πρώτη του 2000".