Í fyrsta þætti Veiðikofans setja veiðibræðurnir Gunnar og Ásmundur Helgasynir markmiðið hátt og halda að Þingvallavatni til að veiða ísaldarurriðann, konung íslenskra ferskvatnsfiska. Þeir byrja á því að fylgjast með urriðadansinum í Öxará undir stjórn Jóhannesar Sturlaugssonar og halda svo til veiða - án þess að kunna nokkuð til verka.
Í öðrum þætti Veiðikofans vill Gunni gefa Ása færi á að veiða loksins stærri fisk en hann og fara þeir því á háfaveiðar í Þykkvabæjarfjöru. Bráðin verður elduð af landsliðskokki svo ekkert ætti að fara úrskeiðis með eldamennskuna. Hvernig smakkast háfur? Slær Ási metið hans Gunna?
Nú er ferðinni heitið upp á miðhálendið. Eftir ráðleggingar í sjoppunni halda bræðurnir til veiða í Frostastaðavatni inni á Landmannaafrétt þar sem þeir renna fyrir bleikju, en fá svo óvæntan leynigest í heimsókn. Í kaffipásunni skjótast þeir á Háafoss, einn hæsta foss landsins, til að skoða staðbundinn urriða og komast að því hvort hægt er að veiða undir svo háum fossi.
Sjóbleikjan þykir einn allra besti matfiskur sem kostur er á og bræðurnir freista þess að fanga þennan ljúffenga fisk. Áfangastaðurinn er Önundarfjörður, þar sem áin er tær, veðrið gott og ströndin hvít. Aflinn er síðan eldaður á býsna nýstárlegan hátt.
Bræðurnir kunna nú heldur betur að veiða lax og þurfa því engar ráðleggingar frá öðrum í þetta sinn - eða hvað? Nokkrar valinkunnar laxveiðiár eru heimsóttar og inni á milli fluguveiðinnar skjótast þeir í Þjórsá til að kynna sér þá aldagömlu veiðiaðferð að leggja net.
Nú fer Veiðikofinn vestur á firði til að kynna sér sjóstangaveiði. Gunnar og Ásmundur dorga af bryggjunni í Bolungarvík og fara svo á kajak út á Skutulsfjörð að renna fyrir skötu. Að lokum er aflinn eldaður og bræðurnir syngja inn í nóttina.
