Þegar þú gengur inn um hurðina á slökkvistöðinni þarftu að leggja þitt persónulega líf til hliðar. Að sama skapi er mikilvægt að skilja verkefni dagsins eftir í búningsklefanum að vakt lokinni.
Þegar fyrstu viðbragðsaðilar mæta á alvarlegan slysavettvang, er oft mikil þögn. Þrátt fyrir gríðarleg læti og mikla óreiðu ríkir samt þrúgandi þögn.
Náin, persónuleg vináttubönd myndast á milli slökkviliðsmanna. Enda bera þeir ábyrgð á lífi hvors annars.
Allir sjúkraflutningamenn eiga útköll sem þeir munu aldrei gleyma. Þegar reynslubankinn stækkar og þolmörkin minnka, er mikilvægt að huga að sálinni.
Þegar þú ert nýr í starfinu er engin leið að vita hvenær fyrsta stóra útkallið kemur. Að hnoða manneskju í fyrsta sinn er ákveðin eldskírn.
Aðstæður geta verið hnífjafnar, en önnur manneskjan lætur lífið. Stundum eru örlög fólks ekki í manna höndum.
Að komast inn í slökkviliðsnámið er mikill heiður. En mikilvægt er að muna að líkaminn á sín mörk.
Sjúkraflutningar á Íslandi eiga langa og erfiða sögu. Við verðum að læra af forverum okkar til að halda áfram að stefna í rétta átt.
Ef endurlífgun ber ekki árangur, er nauðsynlegt að allt teymið sé sammála og sátt við að hætta.
Skipulagt björgunarstarf er nánast ómögulegt þegar ringulreið og örvænting ræður ríkjum.
Allir björgunaraðilar lenda í ákveðinni stöðnun á ferlinum. Reynslan kennir fólki að sökkva ekki í eftirsjá.
