Í fyrsta þætti Siglufjarðar - sögu bæjar segir frá afskekktri byggð, umkringdri háum fjöllum, sem var lengi utan alfaraleiðar. Hákarlaveiðar voru ein helsta atvinnugreinin í bænum þar til Norðmenn komu í byrjun 20. aldar og gerðu staðinn að höfuðstöðvum síldveiða við Norðurland. Þá hófst mikill uppgangur, fólk dreif að og sagt var að Siglufjörður hefði á sér yfirbragð gullgrafarabæjar. Það spunnust sögur um drykkjuskap og syndugt líferni. Það var einnig mikill trúarhiti á staðnum.
Í þessum þætti er fjallað um hinar miklu síldarverksmiðjur sem risu í bænum og aðkomufólkið sem dreif að þrátt fyrir afleitar samgöngur. Einnig er sagt frá síldarstúlkum og síldarrómantík í bæ sem sumum þóttum býsna skítugur og illa þefjandi. Að lokum segir frá séra Bjarna Þorsteinssyni, tónskáldinu ráðríka sem stjórnaði Siglufirði á hinum mikla uppgangstíma.
Í þriðja þætti er fjallað um það sem kallað var stærsti hjónabandsmarkaður Íslands, strit kvennanna á síldarplönunum og síldargróðann, en einnig síldarleysisár sem komu inn á milli. Fjallað er um harða verkalýðsbaráttu, Rauða planið og fyrirætlanir um að setja upp vísi að Sovét-Íslandi og loks dularfullt hvarf verkalýðsforingjans Guðmundar Skarphéðinssonar.
Í fjórða þætti er fjallað um líflegt menningar- og félagslíf sem blómstraði t.d með Karlakórnum Vísi, líflegum árshátíðum og fjölda hljómsveita sem spiluðu á víð og dreif um kaupstaðinn og drógu að gesti. Skíðaíþróttin var ríkjandi og metnaður mikill meðal iðkenda. Skeiðsfossvirkjun varð til, til að sinna orkuþörf síldarvinnslunnar og síldarleit hefst úr lofti og flugfélagið Loftleiðir verður til við Miklavatn.
Í lokaþætti segir frá síldarleysisárunum og áfalli sem Siglufjörður varð fyrir í kjölfar þess, auk áhrifa síldarhvarfsins á þjóðarhag. Einnig fjallað um upprisu samfélagsins og endurnýjun lífdaga með tilkomu nýrra atvinnuvega.